As dit rondom die noenuur tyd is om die skroeiwarm son met 'n hand uit jou oë te skerm, is dit tyd om 'n rukkie te gaan lê.
Só maak diegene langs die Mediterreense See nog altyd, maar nou het die British Sleep Council 'n beroep gedoen op base om nege-tot-vyf-dae te vervang met meer buigsame werktyd.
Dit volg ná 'n opname wat daarop dui dat die insluiting van 'n siësta by 'n werkdag goed is vir produktiwiteit. ``Daarom sal dit werkgewers loon om 'n middagslapie toe te staan,'' meen dr. Chris Idzikowski, 'n professor aan Surrey-universiteit wat twee jaar hieroor navorsing gedoen het.
Onder die 12 000 respondente was Europeërs, Amerikaners, Australiërs en Suid-Afrikaners. Altesame 41% het gesê hulle is die produktiefste soggens, terwyl 38% die meeste saans gedoen kry.
Hiervolgens was die Amerikaanse Navaho-Indiane beslis verkeerd deur dit pertinent te stel dat iemand wat bedags 'n uiltjie knip 'n luiaard is.
Voor industrialisering is daar meer stuk-stuk geslaap. Daar sou eerder byvoorbeeld smiddae, vroegaand en snags geslaap word as tydens 'n enkele lang nagrus.
Ook binne kulture verander slaappatrone. Vroeër het die Eskimo's veel meer geslaap in die lang, donker winters as in die somer. Weens veral elektriese lig is dit nie meer die geval nie.
Of 'n kind by 'n ouer slaap, hang af van die klimaat, beskikbaarheid van kamers, gesinsgrootte, teenwoordigheid van 'n pa, privaatheid, onafhanklikheid en die sterftesyfer onder pasgeborenes in die gemeenskap.
In die VSA het Spock en ander pediaters aanbeveel dat kinders afsonderlik van hul ouers moet slaap, maar hierdie gebruik, wat grootliks ontwikkel het gedurende die 20ste eeu, is ongewoon in baie ander kulture, waaronder Japan en Italië.
Ook nie alle Amerikaanse families slaap só apart nie. By Afro-Amerikaanse gesinne is dit algemeen dat ouers en jong kinders 'n bed deel.
Die British Sleep Council meen dat dit 'n fundamentele verskil in waardes weerspieël. Ouers in die VSA glo dat hul kinders so vroeg moontlik onafhanklik moet word, terwyl interafhanklikheid in Japan veel belangriker is.
Die sleepcouncil.org.uk het ook gekyk wie hoe, waarop en waaronder slaap.
Nie almal dra nagklere as hulle in droomland is nie. So dra die Effe van Za¨re nie 'n draad klere nie uit vrees dat die kampvuur dit aan die brand sal steek.
In Noord-Kenia slaap mans en vroue van die Gabra-stam in verskillende beddens, terwyl die ouers van die Lese-stam in Za¨re by hul kinders slaap. In Pakistan het die Swat Pathan aparte beddens vir almal, met verskillende slaapareas vir vroue en mans.
Almal stem nie saam dat 'n goeie matras die beste nagrus waarborg nie.
In nie-ge¨ndustrialiseerde gemeenskappe word dikwels op die grond geslaap soos die !Kung van Noordwes-Botswana.
Die Ache van Paraguay slaap op matte wat bedags opgerol word en die Hiwi van Suid-Venezuela in hangmatte. Vir die Effe van Za¨re is 'n lagie blare voldoende.

j f

     
Napoleon het ‘n voorliefde gehad vir die fynere dinge in die lewe, maar aan belangriker sake soos of die stewels van sy soldate behoorlik gepas het, het hy skynbaar weinig sin gehad.

Die Franse N85 is gebou langs dieselfde pad as wat die Romeine reeds gebruik het.  Deesdae word dit bemark as die Pad van Napoleon Bonaparte, want “hy’t dit gestap, jy kan dit ry,” lees die pamflet voor my ‘n wyle gelede. 
Hiér vanaf die Mediterreense See verby die voetheuwels van die Franse Alpe in die rigting van Lyon was dit waar Napoleon en sy manskappe eens noord gemasjeer het om die mag in Parys oor te neem sonder om ‘n skoot te skiet. 
Dit is nou nadat hul Golfe Juan naby Cannes bereik het op 1 Maart 1816 na ‘n ontsnapping van die eiland Elba in die Middellandse See.
Op dié stadium was die Franse nie al te ingenome met die Bourbon-heerskappy nie.  Napoleon het hom teen die hiërargiese leer opgewerk net na die Franse Revolusie tot by die punt waar hy homself byna as keiser kon verklaar het. 
Nadat die Oostenrykers en Duitsers Frankryk egter suksesvol ingeval het, het hy geabdikeer en is na Elba gestuur.
Terwyl almal egter van mening was dat hy nog op dié klein eilandjie gesit het, het hy in die laaste sneeu van die winter na die vasteland gevlug.  By Golfe Juan en nie Marseille het hy voet aan wal gesit om die Koninklike weermag vry te spring en só onverwags was sy opwagting dat koninklike soldate in klein dorpies geen tyd gehad het om te reageer nie.  
Soos hy dan ook eens gesê het:  "The art of succeeding is the one of being sometimes daring and sometimes wise."
Menige manskap van Napoleon se voete was egter waarskynlik velaf tydens dié stappery na Parys, want Napoleon het slegs drie grootte skoene vir sy soldate gebied.  Dié skoene kon jy ook aan enige voet aantrek, want die grootte was om’t ewe.
Alhoewel Napoleon skynbaar weinig erg gehad het aan die stand van sy soldate se voete het dit hom g’n aangestaan dat hul die moue van hul baadjies as sakdoeke gebruik nie. 
Napoleon het sy kleremakers beveel om knope aan te werk aan al die baadjies van sy manskappe.  Sodoende is die soldate gedwing om hul sakdoeke te gebruik.  Deesdae word knope gewoonlik aan baadjies se moue gewerk vir dekoratiewe doeleindes, maar Napoleon is blykbaar die man agter dié gebruik.
Dié gesofistikeerde aanvoerder van vele troepe het blykbaar altyd in sy stewel ‘n flessie eau de cologne saamgedra.  Minstens ‘n botteltjie per dag moes gebruik word om sy hele liggaam mee in te vryf na ‘n warm bad. 
Van dié gebruik moes hy egter afsien nadat hy verslaan is en ‘n kluisenaarslewe op St. Helena moes deurbring.  Van korte duur was dit egter.  Deur staat te maak op die geheue van mede-gevangenis en ‘n oog te gooi in meerdere woordeboeke het hul ‘n nagemaakte eau de cologne saamgeflans.  Die olies van vrugte en aromatiese plante wat op die eiland groei het hul ingespan.
Jare der jare later is die resep vir dié lekkerruikgoed in die laai van ‘n studeertafel gevind en geneem na die Osmoteque, die Franse Museum vir Reukgoed (“Fragrances”) in Versailles.
En vanjaar ‘n dekade gelede kon die mensdom vir die eerste keer weer ruik hoe Napoleon Bonaparte se St. Helena-reukwater ruik nadat Jean Kerleo van die Franse Instituut vir Parfuum dit weer ‘n keer gemaak het. 

j f