Van Villefranche-sur-Mer het ek vantevore nog nooit gehoor. Dis nou tot die dag dat ek 'n bus geneem het vir 'n heen-en-weertjie na Monaco vanaf Nice.
Buiten Monaco, is daar twee dinge wat my bybly van dié trippie oor 25 km.
Die een was twee Noord-Vrystaatse boervrouens behoorlik opge-dollie met nie 'n perm-krul uit plek. Kliphard het hul gekwetter. Oor iedereen. "Ons is mos ver van die huis," sou hul dink. "Wat's die kans dat iemand hier langs die verre Franse Riviera enige Afrikaans sal verstaan?"
Maak sulke tyd of ook jy g'n woord verstaan. Kyk anderpad. Spits jou ore. Verlustig of verknies jou (afgehangend van die verleentheidsvlak) in hoe hul die pot mis sit. Só hou die lekker langer en jy gaan dalkies in elk geval net 'n klap in die gesig kry as jy wil reghelp.
En dan onthou ek ook Villefranche-sur-Mer. Terwyl dié twee die wêreld om hul in die bus bespreek, het ons op die kronkelpaadjie hoog bo dié dorpie verbygeglip. Later met die trein terug vanaf Monaco moes ek net daar afklim: sonder om te weet of my kaartjie op 'n volgende trein geldig sou wees en wanneer die volgende een kom.
Dis die stasie met die mooiste uitsig wat ek nog ooit gesien het. Dis terwyl ek 'n kiekie hiervan wou neem dat kinders my byna met 'n bottel raak gegooi het per ongeluk terwyl hul aan't speel was.
Vanweë 'n soortgelyke uitsig het Jean Cocteau in 1925 sy intrek geneem tot kamer 11 van die oker-en-mint Welcome Hotel. "Dit was die beste sewe jaar van my lewe," het hy gesê - 'n entoesiasme skynbaar gedeel deur gaste soos sir Winston Churchil, Erroll Flynn en Elizabeth Taylor. 'n Dubbelkamer kos rondom R1 000 per nag.
Na croissants in die sonnige ontbytkamer, kruis die straat na die 17de-eeuse Chapelle Sainte-Pierre versier. Na jare waartydens visnette hier gestoor is, het Cocteau dit in 1957 gerestoureer en versier met fresko's uit die lewe van Petrus en die kleurvolle dorpsgeskiedenis.
Op elke 15 Augustus word die Hemelvaart van Maria gevier in die hawe deur 'n flottielje seilbote - almal verlig.
My Eyewitness Guide to France (verseker die beste reisgidsreeks op die mark) beskryf Villefranche as een van die bes geleë dorpies langs die Franse Riviera. Die dorpie lê aan die voet van kranse wat 'n ganse amifeater daarom vorm.
Aan die oorkant kyk Villefranche uit op natuurlike hawe wat diep genoeg is om as vlootbasis te kon dien. Naas Nice, St. Tropez, Cannes en Monte Carlo is Villefranche 'n gunsteling onder toerskepe (of is dit iemand se Uber-jag?) om anker te gooi.
Die waterfrontpromenade word omsoom met Italiaanse fasades van kroeë en kafees. Ek't een van daai veel besonge Italiaanse roomyse gekoop. Gekyk hoe gaan 'n vliegtuig verby - dalk van Kaïro na Parys. 'n Klompie foto's geneem en toe na die ruïne van 'n kasteel gestap.
Dis in dié kasteelomgewing dat die straatjies (eerder stegies) smal, steil en kronkelend is. Dikwels hang geboue grootliks hieroor. Die gewelfde rue Obscure het vanaf die 13de eeu tot selfs die Tweede Wêreldoorlog beskerming gebied teen aanvalle.
En toe was dit tyd om die hoge berg uit te stap na die stasie - net betyds om 'n trein te neem na Nice.