``Portofino,'' het hy gesê en ek't geweet: Na dié poskaartmooie plek met die Italiaanse roomysnaam móés ek. Op die tafel was 'n paar gestorte wyndruppels. ``As hierdie Genua is,'' het ek na een gewys, ``waar's Portofino?''

``Sowat 45 km suidoos langs die A12-snelweg,'' het hy verduidelik en met sy voorvinger die noordwestelike kus van Italië met die druppels getrek.

``Gaan vir seker. Hoogsomer is verby; dus sal dit stiller wees. Parkeerplek bly net altyd 'n probleem,'' het hy raad gegee in foutiewe Engels.

Ons laaste-minuut-besluit om nie regstreeks na Florence te gaan nie, het ek byna verwens, want die laaste 10 km na Portofino is weinig meer as 'n enkelbaan. Langs die paadjie met sy talle slap draaie ry jy binne-in die berg in deur baie groene met die suggestie van 'n verborge dierelewe.

Portofino is soos die kelner dit geskilder het en ons gehoop het dit sou wees.

In 'n gebied geseën met skoonheid is Portofino straks die kroonjuweel. Dit lê gekoester in 'n vallei beskerm teen die mistral wat werklik woes kan waai. Selfs suurlemoene en palms groei teen die steil hellings bokant die huise.

As een van die mees fotogeniese dorpies langs die Middellandse See het dit wonderbaarlik die atmosfeer van 'n vissersdorpie behou.

So peperduur is dit oor die algemeen hier dat daar weinig plek vir toeriste-kitsch is.

In sommige hotelle kan gaste la dolce vita leef teen drie nagte vir 1 100 pond. As tuiste van die eksklusiewe Hotel Splendido was dit dekades lank 'n trekpleister vir van Elizabeth Taylor tot Rex Harrison.

Die Portofino-hawe trek jagte van die Hamptons en Kaaimans tot Kaapstad. Dit sal my nie verbaas as daar in Julie en Augustus meer mense op die koningsblou waters van die piepkleine hawe slaap as in Portofino nie.

Dis van hier waar 'n mens sekerlik die beste blik op die waterfronthuise het. Die Italianers se kleursin is opvallend grysgeel, oker, ertjiegroen en warm skakerings van waatlemoen.

By die hawe is die kos die beste. Water klots by jou voete. Ys rinkel in 'n glas. Duiwe pronk waaierstert in die son. 'n Duo speel 'n stuk deur Donizetti vir fluit en klavier terwyl jy wag vir jou lasagna in pesto corto (klassieke pesto met 'n bietjie tamatie) by Da Puny. Hul vis, nes die seekos by die gesellige Taverna del Marinaio, is voortreflik. Ongewoon is eersgenoemde op Donderdae gesluit en die ander op Dinsdae.

Skuins onder ons kamervenster het die water windstil gelê, die uitsig geraam deur 'n klimop en pienk malvas.

Ons kon sien hoe vroue verby boetiekwinkels stap op hoë hakke g'n maklike taak op die keistene nie. Weens dié plaveisel was die gekletter van tasse met wieletjies duidelik hoorbaar.

Sommige reisigers kom, terwyl ander gaan. Maar dit was die inwoners se daaglikse doen en late wat my gefassineer het.

Deur die oop vensters oorkant ons s'n het die lewe agter die brosjure-fasades afgespeel. 'n Seun wat blokfluit oefen terwyl sy ma aandete berei.

'n Juwelier wat sy dogter op die boonste verdieping roep om te sê die pos het 'n brief vir haar opgelewer. 'n Visser dalk die laaste in Portofino wat gaan sit ná 'n dag se arbeid.

'n Vrou wat haar sondeurdrenkte wasgoed afhaal van 'n draad bokant die stegie. 'n Ander wat hare kunstiger ophang. Fragmente gesprekke in Italiaans . . .

Saans was dit warm genoeg om die venster oop te laat en die trek van die Middellandse See te voel.